Wijcheline

 

Lang geleden woonde er in Wijchen een boerinnetje, Wijcheline genaamd. ’s Avonds, als ze met haar schapen terug naar de boerderij liep passeerde ze het warm verlichte kasteel van Wijchen en dan stelde ze zich voor dat zij daar woonde.

 

Op een avond klonk er muziek bij het kasteel en de poort was open. Wijcheline kon het niet laten en liep de binnenplaats op. Een klein meisje stond in een deuropening van het kasteel te kijken en wenkte haar. Ze voelde medelijden met het eenzaam uitziende meisje. Een beetje verbaasd, maar ook wel nieuwsgierig volgde Wijcheline haar naar binnen en de deur viel achter haar dicht.

 

De volgende dag zagen de dorpelingen een kudde schapen lopen in het dorp, maar van Wijcheline was geen spoor te bekennen. Dagenlang werd er naar haar gezocht, maar vergeefs. De tijd verstreek en het verdwenen boerinnetje raakte in de vergetelheid.

 

Tot op Kerstavond. Die avond brandden de lichten in het kasteel, er klonk muziek en voor een raam was een wonderschone dame te zien met een klein meisje aan haar hand. De dorpelingen geloofden hun ogen niet: het was Wijcheline!

 

En zo, elk jaar op Kerstavond zodra de lichtjes gaan branden en de muziek klinkt ontwaakt Wijcheline in het kasteel. De mensen uit het dorp bewonderden haar statige, sprookjesachtig mooie verschijning en noemden haar hun Winterkoningin. Tijdens de feestdagen kon iedereen Wijcheline zien en Wijcheline kon iedereen haar kasteel laten zien. Samen met haar kleine vriendin Emilie was ze heel gelukkig.

 

Op een nacht droomde ze. Ze liep in de kasteeltuin door de neerdwarrelende sneeuw. Haar blauwe ogen volgende de vlokjes en daar ineens zag ze hem…een prins! Ze liep naar hem toe en…

 

Emilie maakte haar wakker.

 

Wijcheline was verdrietig omdat het maar een droom was geweest. Wandelend door de tuin keek ze naar de plek waar ze in haar droom de prins had gezien. Dan ineens ziet ze boven op een toren een beeld staan dat sprekend op haar prins lijkt! Helaas is het maar een beeld, een bronzenbeeld??

 

Emilie vindt het moeilijk haar vriendin zo verdrietig te zien en vraagt haar oma om hulp. Oma is heel oud en wijs en woont in de torenkamer. Emilie noemt haar Toveroma, omdat ze alles weet. Toveroma kan de droom van Wijcheline helaas geen werkelijkheid laten worden. Maar ze heeft wel een idee. Ze vertelt Wijcheline dat dromen uit kunnen komen als je droom sterk genoeg is. Ze inspireert haar om verder te dromen, te dromen van haar droomprins, die misschien met elke droom wel een stapje dichterbij komt.

 

Dichter bij Wijchen, dichter bij de flonkerende lichtjes van het dorp en kasteel en zo steeds dichter bij Wijcheline…

 

 

 

 

 

Deze site is gemaakt door PIXELMOTION